Art. 25. Średnia wartość rynkowa towaru jako podstawa kary

Jeżeli nie można ustalić wartości brutto przewożonego towaru podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, za podstawę nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, przyjmuje się średnią wartość rynkową towaru na rynku krajowym.

Komentarz do Art. 25.

Przepis określa sposób ustalenia podstawy nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie da się ustalić wartości brutto przewożonego towaru. Chodzi wyłącznie o towar podlegający obowiązkowi zgłoszenia. W takim przypadku brak możliwości ustalenia wartości brutto nie oznacza braku podstawy do zastosowania kary, lecz powoduje zastosowanie określonego w przepisie rozwiązania zastępczego.

Podstawą nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, jest wówczas średnia wartość rynkowa towaru na rynku krajowym. Przepis wskazuje więc zarówno przesłankę zastosowania tej reguły, jak i sposób określenia wartości przyjmowanej do dalszych celów. Przesłanką jest niemożność ustalenia wartości brutto, a punktem odniesienia staje się średnia wartość rynkowa danego towaru na rynku krajowym.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ujednoliceniu podstawy wymiaru kary w przypadkach, w których rzeczywista wartość brutto nie może zostać ustalona. Wartość przyjmowana na tej podstawie nie jest opisana jako dowolna cena ani jako wartość ustalana na innym rynku, lecz jako średnia wartość rynkowa towaru na rynku krajowym. Przepis nie określa natomiast dodatkowych zasad obliczania tej średniej ani nie wskazuje, w jaki sposób ustala się niemożność określenia wartości brutto. Dotyczy wyłącznie podstawy kary pieniężnej wskazanej w art. 21 ust. 1 i 2.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 708.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 24.Art. 26.