Art. 32. Kara pieniężna za niedopełnienie obowiązków izby rozliczeniowej

1. Izba rozliczeniowa, która nie dopełnia obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 3 i 4, podlega karze pieniężnej.

2. Karę pieniężną w wysokości nie większej niż 1 500 000 zł nakłada organ właściwy.

3. Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Komentarz do Art. 32.

Przepis określa konsekwencje niedopełnienia przez izbę rozliczeniową obowiązków wskazanych w art. 14 ust. 3 i 4. W takim przypadku izba podlega karze pieniężnej. Odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie jest więc związana z naruszeniem konkretnych obowiązków, do których przepis odsyła, a nie z ogólnym stwierdzeniem nieprawidłowości.

Karę nakłada organ właściwy, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 1 500 000 zł. Przepis wskazuje maksymalny poziom sankcji, ale nie określa wprost jej minimalnej wysokości ani dodatkowych kryteriów ustalania kwoty. Kara pieniężna stanowi podstawowy skutek niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 3 i 4.

Istotnym elementem regulacji jest także możliwość zakwestionowania decyzji o nałożeniu kary. Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Termin na jego wniesienie wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Oznacza to, że przepis określa zarówno organ nakładający karę, maksymalną wysokość sankcji, jak i organ odwoławczy oraz termin skorzystania z tego środka. W praktyce tworzy to pełny, choć zwięźle opisany mechanizm reakcji na niedopełnienie wskazanych obowiązków, od nałożenia kary przez organ właściwy do możliwości odwołania do ministra.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 180.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31.Art. 33.