Art. 44. Nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania

Powołanie, o którym mowa w art. 41 ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277).

Komentarz do Art. 44.

Przepis określa skutek prawny powołania, o którym mowa w art. 41 ust. 1 i 3. Takie powołanie stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania, a więc wskazuje ustawową podstawę zatrudnienia osoby objętej tym sposobem powołania.

Znaczenie przepisu polega na jednoznacznym powiązaniu czynności powołania ze stosunkiem pracy. Nie jest to wyłącznie akt organizacyjny lub formalne wskazanie osoby do pełnienia określonej funkcji. Zgodnie z art. 44 powołanie wywołuje skutek w postaci nawiązania stosunku pracy, przy czym następuje to na podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

Regulacja obejmuje wyłącznie powołania wskazane w art. 41 ust. 1 i 3. Przepis nie rozszerza tego skutku na inne formy powołania ani nie opisuje szczegółowo przebiegu zatrudnienia. Jego funkcją jest przesądzenie, jaki charakter ma stosunek prawny powstający w wyniku tych konkretnych powołań.

W praktyce art. 44 pozwala ustalić, że podstawą stosunku pracy jest powołanie, a nie inna forma zatrudnienia. Pozostałe kwestie związane ze stosunkiem pracy na tej podstawie należy oceniać w ramach przepisów Kodeksu pracy, do których przepis odsyła, wskazując je jako właściwe dla powołania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 542.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 43.Art. 45.