Art. 6. Początek prawa do świadczenia uzupełniającego

Świadczenie uzupełniające przysługuje od miesiąca, w którym zostały spełnione warunki wymagane do jego przyznania, niewcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o to świadczenie.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa moment, od którego może być przyznane świadczenie uzupełniające. Przyjmuje on zasadę, że świadczenie przysługuje od miesiąca, w którym zostały spełnione wszystkie warunki wymagane do jego przyznania. Samo spełnienie tych warunków nie oznacza jednak, że świadczenie może być przyznane za dowolny wcześniejszy okres. Przepis wprowadza dodatkowe ograniczenie związane ze zgłoszeniem wniosku: świadczenie nie może przysługiwać wcześniej niż od miesiąca, w którym wniosek został zgłoszony.

W praktyce znaczenie mają więc dwa momenty: miesiąc spełnienia warunków oraz miesiąc zgłoszenia wniosku. Świadczenie może być przyznane dopiero od miesiąca, który uwzględnia oba te wymogi. Jeżeli warunki zostały spełnione w miesiącu zgłoszenia wniosku, świadczenie może przysługiwać od tego miesiąca. Jeżeli warunki zostały spełnione wcześniej, wcześniejszy okres nie wystarcza do ustalenia prawa do świadczenia, ponieważ przepis wyraźnie wyklucza przyznanie go przed miesiącem złożenia wniosku. Jeżeli natomiast wniosek został zgłoszony wcześniej, lecz warunki zostały spełnione dopiero później, znaczenie ma miesiąc spełnienia tych warunków. Przepis wiąże zatem początek prawa do świadczenia z późniejszym z dwóch wskazanych zdarzeń, nie przesądzając o innych elementach postępowania ani o wysokości świadczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 1622.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia

Art. 5.Art. 7.