Art. 27. Termin ustalenia prawa do świadczenia uzupełniającego

1. Ustalenie prawa do świadczenia uzupełniającego, na wniosek złożony do dnia 30 listopada 2019 r., następuje w terminie niedłuższym niż 60 dni od dnia wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

2. Świadczenie uzupełniające przysługuje od miesiąca złożenia wniosku o świadczenie uzupełniające, na zasadach określonych w ustawie.

Komentarz do Art. 27.

Przepis określa termin ustalenia prawa do świadczenia uzupełniającego oraz moment, od którego świadczenie to przysługuje. Reguluje sytuację wniosków złożonych w terminie wskazanym w ust. 1, a więc w terminie, którego końcową granicę wyznacza ten przepis.

Zgodnie z ust. 1 ustalenie prawa do świadczenia powinno nastąpić w terminie nie dłuższym niż 60 dni. Termin ten nie jest liczony automatycznie od dnia złożenia wniosku, lecz od dnia wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Oznacza to, że dla początku biegu tego terminu znaczenie ma zakończenie wyjaśniania wszystkich okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Przepis wskazuje zatem zarówno maksymalną długość terminu, jak i zdarzenie, od którego termin ten się rozpoczyna.

Ust. 2 określa początek wypłaty świadczenia. Świadczenie uzupełniające przysługuje od miesiąca, w którym złożono wniosek o to świadczenie, z zachowaniem zasad określonych w ustawie. Data wydania decyzji nie została w tym przepisie wskazana jako moment powstania prawa do świadczenia. W praktyce regulacja łączy więc terminowe ustalenie prawa z zasadą, że świadczenie przysługuje już od miesiąca złożenia wniosku, a nie dopiero od miesiąca zakończenia postępowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 1622.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia

Art. 26.Art. 28.