Art. 1. Zakres ustawy, cel i krąg osób uprawnionych

1. Ustawa określa warunki nabywania prawa, tryb przyznawania oraz zasady wypłacania i finansowania świadczenia dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, zwanego dalej „świadczeniem uzupełniającym”.

2. Celem świadczenia uzupełniającego jest dodatkowe wsparcie dochodowe osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.

3. Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:

1) obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub

3) cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 1.

Art. 1 określa podstawowy zakres ustawy i wskazuje, komu oraz w jakim celu ma służyć „świadczenie uzupełniające”. Zgodnie z ust. 1 ustawa reguluje cztery główne obszary: warunki nabywania prawa do świadczenia, tryb jego przyznawania, zasady wypłacania oraz zasady finansowania. Przepis nie przedstawia jeszcze szczegółowych wymagań związanych z uzyskaniem świadczenia, lecz wyznacza ramy, w których te kwestie są uregulowane.

Ust. 2 wskazuje funkcję świadczenia. Ma ono stanowić dodatkowe wsparcie dochodowe dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że świadczenie jest opisane jako pomoc uzupełniająca dochody, a nie jako jedyny element zabezpieczenia dochodowego.

Ust. 3 określa podstawowe kryteria dotyczące miejsca zamieszkania i statusu osoby uprawnionej. Świadczenie przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które należą do jednej z trzech grup:

są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej,
są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo Konfederacji Szwajcarskiej i mają prawo pobytu lub prawo stałego pobytu w Polsce,
są cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu, że samo zamieszkanie w Polsce nie wystarcza, ponieważ wymagany jest również określony status obywatelski lub pobytowy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 1622.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia

Art. 2.