Art. 3. Prawo do rekompensaty i wyłączenie roszczeń sądowych

1. Rekompensata przysługuje osobie uprawnionej, z wyjątkiem ust. 2.

2. Rekompensata nie przysługuje osobie uprawnionej, której roszczenia z tytułu prawa do bezpłatnego węgla podlegają zaspokojeniu na podstawie prawomocnego wyroku sądowego.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa podstawową zasadę przyznawania rekompensaty z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz wskazuje sytuację, w której świadczenie nie przysługuje. Zgodnie z ust. 1 rekompensata jest należna osobie uprawnionej. Oznacza to, że punktem wyjścia jest posiadanie statusu osoby uprawnionej, a samo świadczenie zostało powiązane z prawem do bezpłatnego węgla.

Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ust. 2 wprowadza wyjątek dotyczący osoby uprawnionej, której roszczenia z tytułu prawa do bezpłatnego węgla podlegają zaspokojeniu na podstawie prawomocnego wyroku sądowego. W takim przypadku rekompensata nie przysługuje. Przepis nie uzależnia tego wyłączenia od dodatkowych okoliczności, lecz od tego, że roszczenia mogą zostać zaspokojone na podstawie prawomocnego rozstrzygnięcia sądu.

Praktyczne znaczenie regulacji polega na rozgraniczeniu dwóch sytuacji. Osoba uprawniona, której roszczenia nie podlegają zaspokojeniu na podstawie prawomocnego wyroku sądowego, mieści się w ogólnej zasadzie określonej w ust. 1. Natomiast osoba objęta sytuacją wskazaną w ust. 2 jest wyłączona z prawa do rekompensaty. Przepis ustanawia więc rekompensatę jako świadczenie dla osoby uprawnionej, z zastrzeżeniem przypadku, w którym istnieje prawomocny wyrok sądowy stanowiący podstawę zaspokojenia roszczeń związanych z prawem do bezpłatnego węgla.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1971.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.