Art. 36. Podstawy ustalenia odszkodowania za szkody w przedmiotach osobistych

Prawo do odszkodowania za szkody poniesione wskutek utraty, zniszczenia lub uszkodzenia w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku i wysokość tego odszkodowania ustala się na podstawie:

1) protokołu powypadkowego;

2) innych dowodów przedstawionych przez osobę uprawnioną do odszkodowania.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa sposób ustalania dwóch elementów związanych z odszkodowaniem za przedmioty osobistego użytku: samego prawa do odszkodowania oraz jego wysokości. Chodzi o szkody polegające na utracie, zniszczeniu albo uszkodzeniu takich przedmiotów, jeżeli nastąpiły one w związku z wypadkiem. Związek z wypadkiem stanowi więc podstawowy warunek zastosowania tej regulacji.

Ustalenia dokonuje się na podstawie wskazanych dowodów. Pierwszym z nich jest protokół powypadkowy. Drugą kategorię stanowią inne dowody przedstawione przez osobę uprawnioną do odszkodowania. Przepis nie ogranicza tej drugiej kategorii do jednego, określonego rodzaju dowodu, wskazuje natomiast, że to osoba uprawniona przedstawia takie dowody.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że zarówno ocena, czy odszkodowanie przysługuje, jak i określenie jego wysokości powinny opierać się na materiale dowodowym obejmującym protokół powypadkowy oraz, w razie ich przedstawienia, inne dowody. Dowody te odnoszą się do szkody dotyczącej przedmiotów osobistego użytku i pozwalają ustalić jej zakres w ramach okoliczności wskazanych w przepisie. Artykuł nie podaje stałej kwoty odszkodowania ani odrębnego sposobu wyliczenia, lecz wiąże ustalenie prawa i wysokości świadczenia z wynikami postępowania opartego na wymienionych dowodach.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 616.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.