Art. 49. Uregulowanie stanu prawnego nieruchomości

1. Uregulowanie stanu prawnego nieruchomości lub ich części, które przeszły na własność Państwa na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz. U. poz. 318, z późn. zm.), a były własnością diecezji, parafii, klasztorów lub innych instytucji grecko-katolickich (unickich) Diecezji Przemyskiej obrządku grecko-katolickiego oraz Administracji Apostolskiej Łemkowszczyzny i które pozostają we władaniu prawosławnych kościelnych osób prawnych określi odrębna ustawa.

2. Do czasu wydania tej ustawy Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny i Kościół Katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego na mocy porozumienia biskupów diecezjalnych mogą wspólnie użytkować świątynie pozostające we władaniu prawosławnych kościelnych osób prawnych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Komentarz do Art. 49.

Przepis dotyczy uregulowania stanu prawnego określonych nieruchomości lub ich części, które przeszły na własność Państwa na podstawie dekretu dotyczącego przejęcia mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR. Chodzi o nieruchomości będące wcześniej własnością diecezji, parafii, klasztorów lub innych instytucji grecko-katolickich, określonych w przepisie jako unickie, należących do Diecezji Przemyskiej obrządku grecko-katolickiego albo do Administracji Apostolskiej Łemkowszczyzny. Dodatkowym warunkiem jest to, aby nieruchomości te pozostawały we władaniu prawosławnych kościelnych osób prawnych.

Ostateczne uregulowanie ich statusu ma nastąpić w odrębnej ustawie. Oznacza to, że art. 49 ust. 1 wskazuje zakres spraw wymagających osobnego rozstrzygnięcia, ale sam nie określa końcowego statusu prawnego tych nieruchomości.

Do czasu wydania tej ustawy przepis przewiduje rozwiązanie przejściowe dotyczące świątyń. Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny oraz Kościół Katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego mogą, na mocy porozumienia biskupów diecezjalnych, wspólnie użytkować świątynie, które w dniu wejścia w życie ustawy pozostawały we władaniu prawosławnych kościelnych osób prawnych. Wspólne użytkowanie wymaga więc porozumienia wskazanych biskupów i odnosi się tylko do świątyń spełniających określony warunek władania. Przepis ustanawia tymczasową podstawę takiego korzystania, pozostawiając zasadnicze uregulowanie stanu prawnego odrębnej ustawie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 544.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 48e.Art. 50.