Art. 27. Ochrona kościelnych dóbr kultury

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury.

Komentarz do Art. 27.

Przepis określa zasadę współdziałania instytucji państwowych, samorządowych i kościelnych w ochronie dziedzictwa kultury związanego z Kościołem i religią. Współpraca obejmuje nie tylko zabezpieczanie określonych obiektów i zbiorów, lecz także ich konserwację, udostępnianie oraz upowszechnianie.

Zakres przepisu obejmuje kilka kategorii dóbr:

zabytki architektury kościelnej i sztuki sakralnej wraz z ich dokumentacją,
muzea, archiwa i biblioteki będące własnością kościelną,
dzieła kultury i sztuki o motywach religijnych, jeżeli stanowią ważną część dziedzictwa kultury.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu wspólnej odpowiedzialności różnych rodzajów instytucji za zachowanie, opracowanie i udostępnianie tych dóbr. Ochrona nie jest więc ograniczona do samych zabytków, ale obejmuje również dokumentację oraz zasoby muzealne, archiwalne i biblioteczne. Udostępnianie i upowszechnianie oznacza, że współdziałanie ma służyć nie tylko zachowaniu obiektów i dzieł, lecz także umożliwieniu korzystania z nich oraz szerzeniu wiedzy o ich znaczeniu. Przepis łączy tym samym ochronę materialnych składników dziedzictwa z jego obecnością w życiu społecznym i kulturalnym. Nie określa szczegółowych form współpracy ani zasad jej finansowania, ustanawia natomiast jej przedmiot i zakres.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 13.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 26.Art. 28.