Art. 25. Działalność radiowa i telewizyjna

1. Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych.

2. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie między Naczelną Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

3. Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Komentarz do Art. 25.

Przepis określa uprawnienia Kościoła w zakresie obecności w środkach masowego przekazu oraz tworzenia własnych stacji radiowych i telewizyjnych. Zgodnie z ust. 1 Kościół może emitować w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństwa, a także programy o charakterze religijno-moralnym, społecznym i kulturalnym. Zakres tematyczny został więc wskazany szeroko i obejmuje zarówno przekaz związany bezpośrednio z praktykami religijnymi, jak i audycje dotyczące określonych zagadnień społecznych oraz kulturalnych.

Ust. 2 przewiduje, że sposób wykonywania tych uprawnień ma zostać określony w porozumieniu między Naczelną Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji. Oznacza to, że sam przepis przyznaje prawo do emisji, natomiast szczegóły jego realizacji pozostawia uzgodnieniom między wskazanymi podmiotami.

Ust. 3 przyznaje Kościołowi także możliwość zakładania własnych stacji radiowych i telewizyjnych. Nie oznacza to jednak swobody rozpowszechniania programów bez dodatkowych wymogów. Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Praktyczne znaczenie przepisu polega zatem na rozróżnieniu dwóch form działalności: korzystania z publicznych środków przekazu, którego sposób organizacji wymaga porozumienia, oraz prowadzenia własnych stacji, uzależnionego od uzyskania koncesji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 13.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 24.Art. 26.