Art. 12. Zwolnienia od pracy i nauki

1. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące święta religijne niebędące dniami ustawowo wolnymi od pracy:

1) Wielki Piątek;

2) Wniebowstąpienie Pańskie;

3) drugi dzień Pięćdziesiątnicy.

2. Zwolnienie od pracy lub nauki w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa w ust. 1, następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Komentarz do Art. 12.

Art. 12 reguluje uprawnienie wiernych Kościoła do zwolnienia od pracy lub nauki w związku z określonymi świętami religijnymi. Dotyczy ono świąt, które nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, a więc przepis wyraźnie odróżnia je od świąt objętych powszechnym ustawowym dniem wolnym.

Zakres tego uprawnienia obejmuje trzy święta wskazane w ust. 1:

Wielki Piątek,
Wniebowstąpienie Pańskie,
drugi dzień Pięćdziesiątnicy.

Zwolnienie może dotyczyć zarówno pracy, jak i nauki. Oznacza to, że przepis obejmuje dwie sfery aktywności wiernych, bez ograniczania prawa wyłącznie do osób zatrudnionych albo wyłącznie do osób uczących się. Uprawnienie odnosi się do czasu obejmującego wymienione święta religijne.

Istotne znaczenie ma ust. 2, który nie określa samodzielnie szczegółowego sposobu korzystania ze zwolnienia. Stanowi natomiast, że zwolnienie od pracy lub nauki następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Przepis ustanawia więc samo prawo do zwolnienia oraz wskazuje jego przedmiot, natomiast kwestie jego realizacji pozostawia zasadom wynikającym z innych, powszechnie obowiązujących regulacji. W praktyce oznacza to, że przy ocenie sposobu uzyskania i wykorzystania zwolnienia należy brać pod uwagę te właśnie zasady, odrębnie dla pracy i nauki.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 13.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11a.Art. 13.