Art. 1. Stosunek państwa do Kościoła

1. Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

3. Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Rady Kościoła.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyznacza podstawowy zakres regulacji ustawy. Obejmuje ona stosunek Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej, który w dalszej części ustawy jest określany jako „Kościół”. Dotyczy również jego sytuacji prawnej i majątkowej, a więc spraw związanych z pozycją Kościoła oraz jego majątkiem, o ile zostały uregulowane w tej ustawie.

Ustęp 2 wprowadza zasadę uzupełniającą. Jeżeli dana sprawa odnosząca się do Kościoła nie została uregulowana w ustawie, zastosowanie mają „powszechnie obowiązujące przepisy prawa”. Oznacza to, że brak szczegółowej regulacji w tej ustawie nie pozostawia takiej sprawy poza ramami prawnymi, lecz kieruje ją do ogólnych przepisów prawa. Przepis nie wskazuje przy tym dodatkowych warunków ani wyjątków od tej zasady.

Ustęp 3 określa szczególny wymóg dotyczący zmian ustawy. Każda zmiana wymaga uprzedniej opinii Rady Kościoła, a więc opinia ta powinna zostać uzyskana przed dokonaniem zmiany. Z przepisu wynika obowiązek zasięgnięcia opinii, nie zaś wymóg uzyskania zgody Rady Kościoła. Regulacja ta ma znaczenie dla trybu prac nad każdą zmianą ustawy, niezależnie od tego, którego jej zakresu dotyczy. Cały przepis pełni zatem funkcję ramową: wskazuje przedmiot ustawy, określa sposób uzupełniania jej regulacji oraz ustanawia wymóg poprzedzający jej zmianę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 47.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.