Art. 22. Ochrona dziedzictwa kultury

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury polskiej.

Komentarz do Art. 22.

Przepis ustanawia zasadę współdziałania trzech grup podmiotów: instytucji państwowych, samorządowych i kościelnych. Współdziałanie dotyczy ochrony, konserwacji, udostępniania oraz upowszechniania określonych dóbr związanych z dziedzictwem religijnym i kulturowym.

Zakres przepisu obejmuje przede wszystkim zabytki architektury kościelnej i sztuki sakralnej, a także ich dokumentację. Wymieniono również muzea, archiwa i biblioteki będące własnością kościelną. Przedmiotem współdziałania są ponadto dzieła kultury i sztuki o motywach religijnych, jeżeli stanowią ważną część dziedzictwa kultury polskiej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu wspólnej odpowiedzialności organizacyjnej różnych rodzajów instytucji za zachowanie, zabezpieczenie i udostępnianie tych zasobów. Nie ogranicza się ona do samej ochrony zabytków. Obejmuje także ich konserwację, czyli działania służące zachowaniu ich stanu, oraz udostępnianie i upowszechnianie, a więc umożliwianie korzystania z nich i przybliżanie ich szerszemu gronu. Przepis łączy w ten sposób ochronę materialnych obiektów, dokumentacji oraz zasobów muzealnych, archiwalnych i bibliotecznych z prezentowaniem dzieł o motywach religijnych jako części dziedzictwa kultury polskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 8.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21.Art. 23.