Art. 21. Zbieranie ofiar

1. Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele kościelne, działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą.

2. Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz miejsc zwyczajowo przyjętych w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa zasady zbierania ofiar przez kościelne osoby prawne. Przyznaje im prawo do prowadzenia takich zbiórek, ale wskazuje zamknięty katalog celów, na które mogą być przeznaczone. Obejmuje on cele kościelne, działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową oraz wychowawczą. Oznacza to, że przepis wiąże uprawnienie do zbierania ofiar zarówno z podmiotem, który je organizuje, jak i z celem zbiórki.

Ustęp 2 wprowadza szczególne ułatwienie dotyczące zbiórek wskazanych w ust. 1. Nie wymagają one zgłoszenia, jeżeli jednocześnie spełnione są warunki odnoszące się do miejsca i sposobu ich przeprowadzenia. Zbiórka musi odbywać się w obrębie terenów kościelnych, kaplic albo miejsc zwyczajowo przyjętych w danej okolicy, a ponadto w sposób tradycyjnie ustalony. Przepis nie rozwija tych pojęć, lecz wyraźnie łączy brak obowiązku zgłoszenia z wystąpieniem wszystkich wskazanych okoliczności.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na rozróżnieniu samego prawa do zbierania ofiar od warunków, w których zbiórka może odbyć się bez zgłoszenia. Uprawnienie obejmuje wyłącznie kościelne osoby prawne i wyłącznie cele wymienione w ust. 1. Natomiast uproszczenie proceduralne z ust. 2 dotyczy miejsca oraz tradycyjnego sposobu zbiórki. Jeżeli którykolwiek z tych elementów nie występuje, przepis nie przewiduje zastosowania wskazanego w nim braku obowiązku zgłoszenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.