Art. 42. Skutki decyzji restytucyjnych

1. Decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1, stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2. Obowiązek zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2, ciąży na Skarbie Państwa reprezentowanym przez Ministra Finansów.

Komentarz do Art. 42.

Przepis określa skutki dwóch rodzajów decyzji oraz wskazuje podmiot odpowiedzialny za zapłatę odszkodowania. Jego regulacja ma dwa odrębne elementy.

Po pierwsze, decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 1 oraz w art. 40 ust. 2 pkt 1, stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Oznacza to, że decyzje te mogą zostać wykorzystane w procedurach związanych z ujawnieniem określonych praw lub stanów dotyczących nieruchomości w tych rejestrach. Przepis nie wskazuje, że wpis następuje automatycznie, lecz określa decyzje jako podstawę jego dokonania. Jednocześnie nakazuje odpowiednie stosowanie art. 39 ust. 3, co wiąże wykonywanie tej regulacji z rozwiązaniem przewidzianym w tym przepisie.

Po drugie, art. 42 wskazuje podmiot zobowiązany do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2. Obowiązek ten obciąża Skarb Państwa, który w tym zakresie jest reprezentowany przez Ministra Finansów. Przepis rozstrzyga więc nie tylko o istnieniu obowiązku odszkodowawczego wynikającego z art. 40 ust. 2 pkt 2, lecz także o tym, po której stronie znajduje się odpowiedzialność za jego wykonanie.

W praktyce art. 42 łączy skutek ewidencyjno-rejestrowy decyzji z jednoznacznym określeniem podmiotu odpowiedzialnego za odszkodowanie. Dzięki temu wyznacza zarówno podstawę dokonywania wpisów, jak i adresata obowiązku zapłaty.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1874.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 41.Art. 42a.