Art. 36. Fundacje kościelnych osób prawnych

1. Kościół i jego osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2. Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją właściwy organ państwowy zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone w przepisach o fundacjach.

4. W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę Kościoła.

5. Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji:

1) do jej majątku znajdującego się w kraju stosuje się odpowiednio przepis art. 37;

2) o przeznaczeniu jej majątku znajdującego się za granicą zadecyduje Rada Kościoła.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa zasady tworzenia i nadzorowania fundacji przez Kościół oraz jego osoby prawne. Dopuszcza zakładanie fundacji, przy czym zasadniczo stosuje się do nich ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach. Ustawa wprowadza jednak szczególne rozwiązania dotyczące nadzoru, usuwania nieprawidłowości, zarządu przymusowego i likwidacji.

Nadzór nad działalnością fundacji sprawuje nie tylko właściwy organ państwowy. Równolegle wykonuje go kościelna osoba prawna, która jest fundatorem albo została wskazana w statucie fundacji. Jeżeli organ państwowy stwierdzi nieprawidłowości w zarządzaniu, zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór i wyznacza jej termin na ich usunięcie. Termin ten nie może być krótszy niż 3 miesiące. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu pozwala zastosować środki przewidziane w przepisach o fundacjach.

Jeżeli fundacja musi zostać poddana zarządowi przymusowemu, zarząd ten sprawuje kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę Kościoła. Rozwiązanie to zachowuje udział struktur kościelnych także w sytuacji zastosowania szczególnego środka nadzorczego.

Przepis reguluje również los majątku fundacji po jej likwidacji, o ile statut nie stanowi inaczej. Do majątku znajdującego się w kraju stosuje się odpowiednio przepis art. 37. O przeznaczeniu majątku znajdującego się za granicą decyduje Rada Kościoła. W praktyce oznacza to, że statut może wpływać na sposób postępowania przy likwidacji, a w braku odmiennych postanowień zastosowanie znajdują rozwiązania wskazane w ustawie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1874.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.