Art. 3. Samorządność gmin żydowskich

1. Gminy żydowskie swobodnie wykonują zasady wyznania mojżeszowego oraz zarządzają swoimi sprawami.

2. Gminy żydowskie rządzą się w swoich sprawach własnym prawem wewnętrznym, określającym w szczególności organizację gmin żydowskich, uchwalanym przez walne zebranie Związku Gmin w porozumieniu z Radą Religijną Związku Gmin.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa podstawowe zasady samodzielności gmin żydowskich w sferze religijnej i organizacyjnej. Zgodnie z ust. 1 gminy żydowskie mogą swobodnie wykonywać zasady wyznania mojżeszowego oraz zarządzać własnymi sprawami. Obejmuje to zarówno praktykowanie zasad religijnych, jak i prowadzenie spraw należących do gmin, bez wskazywania w tym przepisie szczegółowych form ich wykonywania.

Ust. 2 wskazuje, że gminy żydowskie kierują się w swoich sprawach własnym prawem wewnętrznym. Przepis wymienia przykładowo, że prawo to określa organizację gmin żydowskich. Nie ogranicza jednak jego zakresu wyłącznie do tej kwestii, ponieważ używa sformułowania „w szczególności”. Oznacza to, że prawo wewnętrzne może regulować także inne sprawy gmin, o ile mieszczą się one w zakresie ich własnych spraw.

Istotny jest również sposób uchwalania tego prawa. Nie ustanawia go pojedyncza gmina ani samodzielnie Rada Religijna Związku Gmin. Jest ono uchwalane przez walne zebranie Związku Gmin, a czynność ta następuje „w porozumieniu z Radą Religijną Związku Gmin”. Przepis łączy więc samorządność gmin z określonym mechanizmem tworzenia wspólnych zasad organizacyjnych. W praktyce art. 3 wyznacza dwa filary funkcjonowania gmin: swobodne wykonywanie zasad wyznania mojżeszowego i zarządzanie własnymi sprawami oraz działanie na podstawie własnego prawa wewnętrznego, przyjętego w określonej procedurze.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 1798.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.