Art. 15. Odroczenie i służba wojskowa

1. Przepisy dotyczące odraczania zasadniczej służby wojskowej ze względu na odbywanie nauki mają zastosowanie również do osób uczących się w szkołach rabinackich w kraju i za granicą.

2. Rabini i podrabini są przenoszeni do rezerwy. Nie są oni powoływani do odbywania ćwiczeń wojskowych w czasie pokoju, z wyjątkiem przeszkolenia, za zgodą zarządu gminy żydowskiej, do pełnienia funkcji kapelana wojskowego.

3. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, przeznacza się, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych:

1) duchownych - do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych;

2) osoby uczące się w szkołach rabinackich - do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.

4. W przypadku ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z zarządem Związku Gmin, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

Komentarz do Art. 15.

Przepis określa szczególne zasady dotyczące obowiązku wojskowego osób związanych z żydowskimi szkołami rabinackimi oraz duchownych żydowskich. Obejmuje zarówno osoby uczące się w szkołach rabinackich w kraju i za granicą, jak i rabinów oraz podrabinów.

Osobom uczącym się w szkołach rabinackich przyznaje się takie same możliwości odroczenia zasadniczej służby wojskowej ze względu na naukę, jakie przewidziano dla innych osób kształcących się. Rabini i podrabini są natomiast przenoszeni do rezerwy. W czasie pokoju nie są powoływani na ćwiczenia wojskowe. Wyjątek dotyczy przeszkolenia do pełnienia funkcji kapelana wojskowego, które może odbyć się za zgodą zarządu gminy żydowskiej.

Odmienne zasady obowiązują po ogłoszeniu mobilizacji i w czasie wojny. Duchowni, których dotyczą te regulacje, są przeznaczani, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych. Osoby uczące się w szkołach rabinackich kieruje się natomiast do służby sanitarnej albo służby w obronie cywilnej. Przepis wiąże więc status religijny lub edukacyjny z określonym rodzajem zadań wykonywanych w warunkach wojennych.

Znaczenie praktyczne ma także obowiązek zapewnienia opieki duszpasterskiej. W razie mobilizacji i podczas wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z zarządem Związku Gmin, mają pozostawić do obsługi ludności niezbędną liczbę duchownych spośród osób podlegających mobilizacji. Regulacja łączy zatem potrzeby Sił Zbrojnych z koniecznością zachowania dostępności żydowskiej opieki religijnej dla ludności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 1798.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 14.Art. 16.