Art. 1. Zakres regulacji

1. Ustawa określa stosunki między Państwem a gminami wyznaniowymi żydowskimi w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanymi dalej „gminami żydowskimi”, oraz ich sytuację prawną i majątkową.

2. W sprawach odnoszących się do gmin żydowskich, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

3. Wszelkie zmiany ustawy wymagają uprzedniej opinii zarządu Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyznacza zakres całej ustawy oraz podstawowe zasady regulujące relacje między Państwem a gminami wyznaniowymi żydowskimi w Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje on zarówno stosunki między tymi podmiotami, jak i sytuację prawną oraz majątkową gmin. Na potrzeby dalszych przepisów wprowadza skróconą nazwę „gminy żydowskie”, którą obejmuje gminy wyznaniowe żydowskie wskazane w ust. 1.

Istotne znaczenie ma zasada uzupełniająca określona w ust. 2. Jeżeli dana sprawa dotycząca gmin żydowskich nie została uregulowana w tej ustawie, zastosowanie znajdują „powszechnie obowiązujące przepisy prawa”. Oznacza to, że ustawa nie obejmuje wszystkich możliwych zagadnień związanych z działalnością, sytuacją prawną lub majątkową gmin. W zakresie, którego nie reguluje, odsyła do innych przepisów prawa, bez wskazywania w tym artykule ich rodzaju lub treści.

Ust. 3 określa szczególną procedurę zmiany ustawy. Każda zmiana wymaga uprzedniej opinii zarządu Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich. Opinia ta musi więc zostać uzyskana przed dokonaniem zmiany ustawy. Przepis nie stanowi natomiast, że opinia jest wiążąca ani że jej treść przesądza o możliwości wprowadzenia zmiany. W praktyce art. 1 pełni funkcję przepisu porządkującego: wskazuje, czego dotyczy ustawa, jak postępować w sprawach przez nią nieuregulowanych oraz jaki warunek poprzedza jej zmianę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 1798.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.