Art. 54. Obowiązek prowadzenia negocjacji w dobrej wierze

Specjalny zespół negocjacyjny oraz podmioty uczestniczące prowadzą negocjacje w dobrej wierze w sposób zmierzający do zawarcia porozumienia.

Komentarz do Art. 54.

Przepis określa podstawową zasadę prowadzenia negocjacji przez specjalny zespół negocjacyjny oraz podmioty uczestniczące. Wskazuje dwa elementy tego obowiązku: negocjacje mają być prowadzone w dobrej wierze oraz w sposób zmierzający do zawarcia porozumienia. Oznacza to, że sam udział w rozmowach nie wyczerpuje wymagań przepisu. Ich sposób prowadzenia powinien odpowiadać standardowi dobrej wiary, a ich kierunek powinien być podporządkowany dążeniu do osiągnięcia wspólnego uzgodnienia.

Regulacja obejmuje wszystkie wskazane w niej podmioty, czyli zarówno specjalny zespół negocjacyjny, jak i podmioty uczestniczące. Przepis nie opisuje procedury negocjacji, nie określa ich terminów ani nie wskazuje wymaganej treści porozumienia. Koncentruje się na celu i sposobie prowadzenia rozmów. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu ram negocjacji: mają one być rzeczywistym procesem ukierunkowanym na porozumienie, a nie jedynie formalnym działaniem bez związku z próbą jego zawarcia. Wspólne wskazanie zespołu i podmiotów uczestniczących podkreśla, że wymóg dobrej wiary oraz dążenia do porozumienia odnosi się do przebiegu negocjacji jako całości i obejmuje działania wszystkich stron tego procesu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1077.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 53.Art. 55.