Art. 21. Powołanie i odwołanie pracownika krajowego

1. Stosunek służbowy pracownika krajowego nawiązuje się na podstawie powołania, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, do wykonywania obowiązków członka personelu pomocniczego albo personelu obsługi w placówce zagranicznej.

2. Powołania do służby zagranicznej pracownika krajowego dokonuje dyrektor generalny służby zagranicznej.

3. Członkowi korpusu służby cywilnej, który nie jest dyplomatą zawodowym, oraz osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, zatrudnionym w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych, dyrektor generalny urzędu udziela urlopu bezpłatnego na czas powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu pomocniczego lub personelu obsługi w placówce zagranicznej.

4. Członkowi korpusu służby cywilnej zatrudnionemu w urzędzie obsługującym ministra innego niż minister właściwy do spraw zagranicznych oraz w urzędach, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urlopu bezpłatnego na czas powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu pomocniczego lub personelu obsługi w placówce zagranicznej udziela dyrektor generalny urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej jest zatrudniony.

5. Jeżeli powołanie dotyczy małżonka członka służby zagranicznej skierowanego do pełnienia funkcji w placówce zagranicznej, powołanie następuje na okres niedłuższy niż okres pełnienia funkcji w placówce zagranicznej przez małżonka, będącego członkiem służby zagranicznej.

6. Czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracownika krajowego, o którym mowa w ust. 5, wykonuje w imieniu dyrektora generalnego służby zagranicznej kierownik placówki zagranicznej.

7. Odwołanie pracownika krajowego następuje z co najmniej 30-dniowym wyprzedzeniem, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 70 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub uznania pracownika krajowego za osobę niepożądaną przez władze państwa przyjmującego.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa zasady nawiązywania i kończenia stosunku służbowego pracownika krajowego wykonującego obowiązki członka personelu pomocniczego albo personelu obsługi w placówce zagranicznej. Stosunek ten powstaje na podstawie powołania, w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, a do służby zagranicznej powołuje pracownika dyrektor generalny służby zagranicznej.

Jeżeli powołana osoba jest członkiem korpusu służby cywilnej albo należy do kategorii wskazanej w przepisie, na czas powołania udziela się jej urlopu bezpłatnego. Organem właściwym do jego udzielenia jest dyrektor generalny urzędu, w którym dana osoba jest zatrudniona. W przypadku zatrudnienia w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych przepisy wskazują dyrektora generalnego urzędu, natomiast przy zatrudnieniu w innych urzędach, także dyrektora generalnego właściwego urzędu zatrudnienia. Urlop jest związany z wykonywaniem obowiązków w placówce zagranicznej i obejmuje czas powołania.

Szczególne rozwiązanie dotyczy małżonka członka służby zagranicznej skierowanego do pełnienia funkcji w placówce zagranicznej. W takim przypadku powołanie małżonka nie może trwać dłużej niż okres pełnienia funkcji przez członka służby zagranicznej. Czynności z zakresu prawa pracy wobec takiego pracownika wykonuje, w imieniu dyrektora generalnego służby zagranicznej, kierownik placówki zagranicznej.

Odwołanie pracownika krajowego powinno nastąpić z co najmniej 30-dniowym wyprzedzeniem. Termin ten nie obowiązuje w przypadku wskazanym w art. 70 § 3 Kodeksu pracy ani wtedy, gdy władze państwa przyjmującego uznają pracownika za osobę niepożądaną. Przepis łączy więc czasowe powołanie z określonymi gwarancjami organizacyjnymi i terminem odwołania, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 464.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.