Art. 35. Służba w czasie wojny

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, 834, 1089, 1222, 1248 i 1585), stają się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia.

Komentarz do Art. 35.

Przepis określa, jaki skutek dla funkcjonariuszy Służby Więziennej wywołuje ogłoszenie mobilizacji albo rozpoczęcie czasu wojny. Obejmuje osoby, które w jednym z tych momentów pozostają w stosunku służbowym. Nie jest konieczne wydanie odrębnego rozstrzygnięcia, ponieważ przepis wskazuje, że zmiana statusu następuje „z mocy prawa”.

Z chwilą ogłoszenia mobilizacji albo z dniem rozpoczęcia czasu wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, objęci regulacją funkcjonariusze stają się funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny. Przepis wiąże ten skutek z samym istnieniem stosunku służbowego w odpowiednim momencie. Nie rozróżnia przy tym funkcjonariuszy według stanowiska, miejsca pełnienia służby ani innych cech, wskazując ogólnie na wszystkich funkcjonariuszy pozostających w stosunku służbowym.

Regulacja określa także czas trwania tego statusu. Funkcjonariusze pozostają w służbie pełnionej w czasie wojny aż do zwolnienia. Oznacza to, że samo ustanie mobilizacji lub czasu wojny nie jest w tym przepisie wskazane jako moment zakończenia służby. Przepis wiąże zakończenie tego okresu z odrębnym zdarzeniem, czyli zwolnieniem funkcjonariusza. W praktyce art. 35 ustanawia więc automatyczne przejście do służby w czasie wojny oraz utrzymanie tego statusu do czasu zwolnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1869.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 34.Art. 36.