Art. 28. Warunki ujęcia osoby i obowiązki funkcjonariusza

1. Ujęcie osoby, o której mowa w art. 21 pkt 5, może nastąpić tylko wówczas, gdy czynności, o których mowa w art. 21 pkt 1–3, okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.

2. Osobie ujętej na podstawie art. 21 pkt 5 przysługują uprawnienia przewidziane w Kodeksie postępowania karnego dla osoby zatrzymanej.

3. Funkcjonariusz o każdym przypadku ujęcia osoby jest obowiązany powiadomić swojego przełożonego pisemnym meldunkiem.

Komentarz do Art. 28.

Przepis określa warunki ujęcia osoby, o której mowa w art. 21 pkt 5, a także podstawowe obowiązki funkcjonariusza po dokonaniu takiej czynności. Ujęcie ma charakter wyjątkowy i może nastąpić dopiero wtedy, gdy czynności wskazane w art. 21 pkt 1-3 okazały się bezcelowe lub nieskuteczne. Oznacza to, że samo istnienie podstaw do podjęcia czynności wobec osoby nie wystarcza do jej ujęcia, jeżeli wcześniejsze działania nie zostały uznane za bezcelowe albo nieskuteczne.

Ustęp 2 zapewnia osobie ujętej na podstawie art. 21 pkt 5 uprawnienia przewidziane w Kodeksie postępowania karnego dla osoby zatrzymanej. Przepis nie opisuje tych uprawnień szczegółowo, lecz odsyła do regulacji tego kodeksu. Dzięki temu status osoby ujętej wiąże się z określonym zakresem gwarancji przewidzianych dla osoby zatrzymanej.

Ważny jest również obowiązek dokumentacyjny określony w ust. 3. Funkcjonariusz musi powiadomić swojego przełożonego o każdym przypadku ujęcia osoby, a powiadomienie powinno nastąpić w formie pisemnego meldunku. Obowiązek dotyczy każdego ujęcia, bez względu na jego okoliczności, i pozwala na formalne odnotowanie zastosowania tej czynności. Przepis łączy więc ograniczenie dopuszczalności ujęcia, ochronę uprawnień osoby ujętej oraz obowiązek pisemnego raportowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 138.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 27.Art. 29.