Art. 231. Bezstronne badanie okoliczności i domniemanie niewinności

1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Komentarz do Art. 231.

Przepis określa podstawowe zasady oceny sprawy dyscyplinarnej dotyczącej obwinionego. Nakłada na przełożonego dyscyplinarnego oraz rzecznika dyscyplinarnego obowiązek badania i uwzględniania wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, zarówno tych, które przemawiają na korzyść obwinionego, jak i tych, które działają na jego niekorzyść. Oznacza to, że postępowanie nie może koncentrować się wyłącznie na faktach obciążających, lecz powinno obejmować pełną ocenę ujawnionych okoliczności.

Druga część przepisu ustanawia domniemanie niewinności obwinionego. Jest on traktowany jako niewinny aż do chwili, gdy jego wina zostanie jednocześnie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Samo podejrzenie, niepotwierdzone ustalenia albo rozstrzygnięcie, które nie stało się prawomocne, nie wystarczają do uznania winy w rozumieniu tego przepisu.

Przepis reguluje także sposób postępowania w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu oceny pozostają wątpliwości, których nie można usunąć. Takie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zasada ta łączy się z obowiązkiem bezstronnego uwzględniania okoliczności korzystnych i niekorzystnych. W praktyce wyznacza granice oceny sprawy dyscyplinarnej: organy wskazane w ust. 1 powinny brać pod uwagę pełny materiał dotyczący obwinionego, a nieusunięte wątpliwości nie mogą prowadzić do rozstrzygnięcia na jego niekorzyść.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 138.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 230.Art. 232.