Art. 22. Ograniczenia uprawnień wobec osób korzystających z immunitetów

1. Funkcjonariusz nie wykonuje uprawnień, o których mowa w art. 21 pkt 3–5, w stosunku do:

1) członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi;

2) innych osób korzystających z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych;

3) osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykażą, że korzystają z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy działań podejmowanych w obronie koniecznej lub stanie wyższej konieczności.

3. O podjęciu działań, o których mowa w ust. 2, wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, należy niezwłocznie powiadomić urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zagranicznych, a wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt 3, odpowiednio Marszałka Sejmu i Marszałka Senatu, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prokuratora Generalnego.

Komentarz do Art. 22.

Przepis określa ograniczenia w wykonywaniu przez funkcjonariusza uprawnień wskazanych w art. 21 pkt 3-5 wobec osób objętych określonymi immunitetami. Co do zasady funkcjonariusz nie wykonuje tych uprawnień wobec:

członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób z nimi zrównanych, jeżeli osoby te nie są obywatelami polskimi;
innych osób korzystających z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na podstawie ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych;
osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykażą korzystanie z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego.

Znaczenie ma nie tylko sam status danej osoby, lecz także możliwość jego jednoznacznego wykazania w przypadku immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego. Przepis ustanawia więc szczególną ochronę osób korzystających z immunitetów i wyłącza wobec nich określone działania funkcjonariusza.

Ograniczenie to nie obowiązuje jednak w sytuacji obrony koniecznej albo stanu wyższej konieczności. Są to wskazane w przepisie wyjątki, które pozwalają na podjęcie działań mimo ochrony immunitetowej. Jeżeli takie działania zostaną podjęte wobec osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2, należy niezwłocznie powiadomić urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zagranicznych. Wobec osób wskazanych w ust. 1 pkt 3 zawiadomienie kieruje się, odpowiednio, do Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego albo Prokuratora Generalnego. Przepis łączy zatem wyjątek od ochrony immunitetowej z obowiązkiem szybkiego poinformowania właściwego organu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 138.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21a.Art. 23.