Art. 200. Wpływ zmniejszenia uposażenia na podstawę wymiaru należności

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru należności, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 1–4 i 6 i ust. 2 oraz art. 173.

Komentarz do Art. 200.

Przepis określa sposób ustalania podstawy wymiaru określonych należności przysługujących na podstawie art. 172 ust. 1 pkt 1-4 i 6, art. 172 ust. 2 oraz art. 173. Jego istota polega na wyłączeniu z tej podstawy zmniejszenia uposażenia, które nastąpiło za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim.

Chodzi o zmniejszenie obejmujące uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jeżeli więc wysokość tych składników została obniżona w związku ze zwolnieniem lekarskim, sama kwota obniżenia nie jest uwzględniana przy ustalaniu podstawy wymiaru należności wskazanych w przepisie. Regulacja odnosi się zatem nie do wszystkich elementów uposażenia, lecz do konkretnego zmniejszenia dotyczącego uposażenia zasadniczego i stałych dodatków.

Przepis nie wymienia rodzajów należności objętych tym mechanizmem, lecz odsyła do wskazanych jednostek redakcyjnych art. 172 i art. 173. Zakres wyłączenia obejmuje należności wymienione w art. 172 ust. 1 pkt 1-4 i 6, należności, o których mowa w art. 172 ust. 2, oraz należności wskazane w art. 173. W praktyce oznacza to, że obniżenie związane ze zwolnieniem lekarskim nie pomniejsza podstawy, od której oblicza się te należności. Regulacja zachowuje więc dla tego celu podstawę nieuwzględniającą wskazanego zmniejszenia, bez modyfikowania pozostałych zasad określonych w przepisach, do których odsyła.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 138.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 199.Art. 201.