Art. 161. Ustanie prawa do uposażenia funkcjonariusza

Prawo do uposażenia ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym funkcjonariusz:

1) został zwolniony ze służby;

2) zmarł lub zaginął;

3) otrzymał urlop bez prawa do uposażenia.

Komentarz do Art. 161.

Przepis określa moment ustania prawa funkcjonariusza do uposażenia oraz wskazuje zdarzenia, które prowadzą do zakończenia tego prawa. Nie następuje ono w każdym przypadku w dniu wystąpienia danego zdarzenia, lecz z ostatnim dniem miesiąca, w którym zdarzenie to miało miejsce.

Regulacja obejmuje trzy sytuacje:

funkcjonariusz został zwolniony ze służby,
funkcjonariusz zmarł albo zaginął,
funkcjonariusz otrzymał urlop bez prawa do uposażenia.

W praktyce oznacza to, że dla ustalenia końcowej daty prawa do uposażenia istotne są zarówno rodzaj zdarzenia, jak i miesiąc, w którym ono nastąpiło. Przepis traktuje wskazane przypadki jako podstawy ustania tego prawa, niezależnie od tego, czy dotyczą zakończenia służby, śmierci lub zaginięcia funkcjonariusza, czy też czasowego pozostawania na urlopie pozbawionym uposażenia. W odniesieniu do urlopu przepis wyraźnie wskazuje, że chodzi o urlop „bez prawa do uposażenia”. Normatywne znaczenie tej regulacji polega więc na powiązaniu ustania prawa do uposażenia z końcem miesiąca, w którym wystąpiła jedna z wymienionych okoliczności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 138.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 160.Art. 162.