Art. 8. Wskazanie miejsca rzeczy zamiast jej przechowania lub oddania

W przypadku gdy przechowanie lub oddanie rzeczy przez znalazcę jest niemożliwe albo połączone z niebezpieczeństwem pogorszenia się rzeczy, trudnościami lub znacznymi kosztami, znalazca może ograniczyć się do wskazania osobie uprawnionej do odbioru rzeczy, właściwemu staroście lub właściwemu zarządcy miejsca, w którym rzecz się znajduje.

Komentarz do Art. 8.

Przepis określa uproszczony sposób postępowania ze znalezioną rzeczą w sytuacji, gdy znalazca nie może jej przechować ani oddać bezpośrednio. Rozwiązanie to ma zastosowanie, gdy przechowanie lub oddanie rzeczy jest niemożliwe albo wiąże się z jednym z określonych utrudnień: niebezpieczeństwem pogorszenia się rzeczy, trudnościami lub znacznymi kosztami.

W takim przypadku znalazca może ograniczyć swoje działanie do wskazania miejsca, w którym rzecz się znajduje, jednej z trzech kategorii podmiotów:

osobie uprawnionej do odbioru rzeczy,
właściwemu staroście,
właściwemu zarządcy miejsca, w którym rzecz się znajduje.

Użycie sformułowania „może ograniczyć się” oznacza, że przepis dopuszcza poprzestanie na przekazaniu informacji o położeniu rzeczy, zamiast jej przechowywania lub oddawania. Nie chodzi jednak o dowolną rezygnację z tych czynności, lecz o sytuacje, w których występuje co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w przepisie. Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że znalezienie rzeczy nie wymaga od znalazcy podejmowania działań, które byłyby niewykonalne, mogłyby doprowadzić do jej pogorszenia albo powodowałyby trudności lub znaczne koszty. Przepis wskazuje również, komu można przekazać informację, pozostawiając wybór między osobą uprawnioną do odbioru rzeczy, właściwym starostą i właściwym zarządcą miejsca jej znalezienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 397.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 7.Art. 9.