Art. 4. Zawiadomienie osoby uprawnionej o znalezieniu rzeczy

1. Kto znalazł rzecz i zna osobę uprawnioną do jej odbioru oraz jej miejsce pobytu, niezwłocznie zawiadamia ją o znalezieniu rzeczy i wzywa do jej odbioru.

2. Przepis ust. 1 stosuje się do osoby, której rzecz została oddana na przechowanie zgodnie z przepisami ustawy (przechowujący).

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa obowiązki osoby, która znalazła cudzą rzecz, a także osoby, której rzecz została oddana na przechowanie zgodnie z przepisami ustawy. Obowiązek działania powstaje wtedy, gdy znalazca zna zarówno osobę uprawnioną do odbioru rzeczy, jak i jej miejsce pobytu. W takiej sytuacji powinien niezwłocznie zawiadomić tę osobę o znalezieniu rzeczy oraz wezwać ją do jej odbioru.

Kluczowe znaczenie ma więc łączne wystąpienie dwóch informacji, znajomości osoby uprawnionej i znajomości jej miejsca pobytu. Samo znalezienie rzeczy nie jest w tym przepisie opisane jako wystarczające do zastosowania wskazanego obowiązku. Przepis wiąże działanie z możliwością ustalenia, komu rzecz powinna zostać wydana oraz gdzie ta osoba przebywa.

Ustęp 2 rozszerza zastosowanie ustępu 1 na przechowującego, czyli osobę, której rzecz została oddana na przechowanie zgodnie z przepisami ustawy. Oznacza to, że taka osoba podlega tym samym zasadom, jeżeli zna osobę uprawnioną do odbioru i jej miejsce pobytu. W praktyce przepis wskazuje bezpośredni sposób postępowania w sytuacji, gdy możliwe jest szybkie poinformowanie uprawnionego i doprowadzenie do odbioru rzeczy. Obowiązek obejmuje dwa elementy, zawiadomienie o znalezieniu oraz wezwanie do odbioru, a oba powinny nastąpić niezwłocznie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 397.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.