Art. 28. Stosowanie przepisów do rzeczy utraconych wskutek czynu zabronionego

Przepisy rozdziału 2a ustawy zmienianej w art. 27 stosuje się do rzeczy ruchomych utraconych w wyniku czynu zabronionego popełnionego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Komentarz do Art. 28.

Przepis określa zakres czasowy stosowania rozdziału 2a ustawy zmienianej w art. 27. Rozdział ten ma zastosowanie do rzeczy ruchomych, które zostały utracone w wyniku czynu zabronionego, przy czym decydujący jest moment popełnienia tego czynu.

Warunkiem zastosowania wskazanych regulacji jest zatem łączne wystąpienie trzech elementów: przedmiot musi być rzeczą ruchomą, jego utrata musi pozostawać w związku z czynem zabronionym, a czyn ten musi zostać popełniony po dniu wejścia w życie ustawy zawierającej art. 28. Przepis odnosi kryterium czasowe do daty popełnienia czynu, a nie do chwili samej utraty rzeczy ani do momentu ujawnienia tego zdarzenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu granicy, od której przepisy rozdziału 2a znajdują zastosowanie do określonej kategorii utraconych rzeczy. Sam art. 28 nie opisuje procedury postępowania z rzeczą znalezioną, nie wskazuje uprawnień ani obowiązków konkretnych osób i nie definiuje czynu zabronionego. Rozstrzyga wyłącznie, do jakich rzeczy, ze względu na sposób i czas ich utraty, należy stosować przepisy rozdziału 2a. Przepis nie obejmuje swoim brzmieniem rzeczy nieruchomych ani rzeczy utraconych w wyniku czynu popełnionego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 397.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 25a.Art. 29.