Art. 6. Zakres podmiotowy ustawy

Przepisy ustawy, w których jest mowa o pracownikach, mają odpowiednie zastosowanie do innych niż pracownicy osób wykonujących pracę zarobkową, o których mowa w art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

Komentarz do Art. 6.

Art. 6 określa, jak należy rozumieć odwołanie do „pracowników” w przepisach ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Jeżeli dany przepis posługuje się tym pojęciem, jego zastosowanie zostaje odpowiednio rozszerzone na dwie wskazane grupy osób niebędących pracownikami.

Pierwszą grupę stanowią inne niż pracownicy osoby wykonujące pracę zarobkową, o których mowa w art. 11 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych. Drugą grupę tworzą osoby wskazane w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy. Przepis nie opisuje samodzielnie tych kategorii, lecz odsyła do regulacji ustawy o związkach zawodowych, które je wskazują.

Kluczowe znaczenie ma zwrot „mają odpowiednie zastosowanie”. Oznacza on, że przepisy ustawy odnoszące się do pracowników obejmują również wymienione osoby, z uwzględnieniem ich statusu określonego w przepisach, do których odsyła art. 6. Nie chodzi więc o każde osoby wykonujące pracę zarobkową, lecz wyłącznie o osoby należące do grup wskazanych w art. 11 pkt 1 oraz w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy o związkach zawodowych.

W praktyce art. 6 zapewnia, że użycie w ustawie określenia „pracownicy” nie ogranicza automatycznie zakresu jej przepisów tylko do osób pozostających w takim statusie. Przy ocenie zastosowania konkretnego przepisu trzeba uwzględnić zarówno jego treść, jak i przynależność danej osoby do jednej z grup objętych odesłaniem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 123.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.