Art. 63. Koszty niezależnych ekspertów i ich podział

1. O ile organy zainteresowanych państw nie uzgodniły inaczej:

1) koszty związane z niezależnymi ekspertami, w wysokości należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, odpowiednio na obszarze kraju albo poza granicami kraju, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 77§ 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140 oraz z 2023 r. poz. 240 i 641), lub w kwocie zwracanej urzędnikom służby cywilnej wysokiego szczebla w innych zainteresowanych państwach według przepisów obowiązujących w tych państwach,

2) koszty honorariów niezależnych ekspertów, nie wyższe niż 1000 euro na osobę za dzień posiedzenia komisji doradczej

są dzielone równo pomiędzy zainteresowane państwa.

2. Koszty poniesione przez osobę, której dotyczy spór, nie obciążają zainteresowanych państw.

3. W przypadku gdy osoba, której dotyczy spór:

1) wycofa wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej na podstawie art. 11 ust. 5 albo

2) złożyła wniosek o ustanowienie komisji doradczej w przypadku, o którym mowa w art. 22 ust. 1, a komisja doradcza nie przyjęła wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej

koszty, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, której dotyczy spór, jeżeli organy zainteresowanych państw wyrażą na to zgodę.

Komentarz do Art. 63.

Art. 63 reguluje zasady ponoszenia kosztów związanych z udziałem niezależnych ekspertów w postępowaniu dotyczącym sporu. Przepis ustanawia regułę obowiązującą wtedy, gdy organy zainteresowanych państw nie uzgodniły innych zasad.

Koszty te obejmują przede wszystkim należności związane z podróżą eksperta, ustalane odpowiednio według zasad dotyczących podróży służbowych na obszarze kraju albo poza jego granicami, a także według regulacji obowiązujących w innych zainteresowanych państwach. Obejmują również honoraria ekspertów. Ich wysokość nie może przekroczyć 1000 euro za osobę za dzień posiedzenia komisji doradczej. Co do zasady wszystkie koszty wskazane w ust. 1 są dzielone równo pomiędzy zainteresowane państwa.

Odrębnie potraktowano wydatki poniesione przez osobę, której dotyczy spór. Zgodnie z ust. 2 nie obciążają one zainteresowanych państw, co oznacza rozdzielenie kosztów procedury między wydatki państw i wydatki samej osoby.

Ust. 3 przewiduje wyjątek od podstawowej zasady finansowania kosztów ekspertów. Jeżeli osoba wycofa wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej na podstawie art. 11 ust. 5 albo złoży wniosek o ustanowienie komisji doradczej w sytuacji określonej w art. 22 ust. 1, a komisja nie przyjmie wniosku o rozstrzygnięcie kwestii spornej, koszty z ust. 1 może ponieść ta osoba. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy organy zainteresowanych państw wyrażą na to zgodę. Przepis określa więc zarówno podstawowy sposób podziału kosztów, jak i szczególne konsekwencje wycofania wniosku lub odmowy jego przyjęcia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 2200.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 62.Art. 64.