Art. 20. Przesłanki zakończenia procedury rozstrzygania sporów

1. Procedura rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej ulega zakończeniu, jeżeli:

1) osoba, której dotyczy spór, wycofała wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej;

2) kwestia sporna przestała istnieć lub wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej z innych przyczyn stał się bezprzedmiotowy;

3) Minister Finansów jednostronnie rozstrzygnął kwestię sporną zgodnie z art. 21 ust. 1 albo otrzymał informację o jednostronnym rozstrzygnięciu kwestii spornej dokonanym przez organ innego zainteresowanego państwa.

2. Minister Finansów niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę oraz organy innych zainteresowanych państw o zakończeniu procedury oraz o przyczynach jej zakończenia.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa sytuacje, w których kończy się procedura rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Zakończenie procedury może nastąpić z kilku przyczyn, związanych zarówno z działaniem osoby, której dotyczy spór, jak i ze zmianą okoliczności sprawy albo jednostronnym rozstrzygnięciem kwestii spornej.

Procedura ulega zakończeniu, gdy osoba, której dotyczy spór, wycofała wniosek o rozstrzygnięcie kwestii spornej. Kończy się również wtedy, gdy sama kwestia sporna przestała istnieć albo wniosek z innych przyczyn stał się bezprzedmiotowy. Oznacza to, że dalsze prowadzenie procedury nie jest już związane z istniejącym przedmiotem sporu.

Trzecia przesłanka dotyczy jednostronnego rozstrzygnięcia. Procedura kończy się, jeżeli Minister Finansów samodzielnie rozstrzygnął kwestię sporną zgodnie z art. 21 ust. 1 albo otrzymał informację o takim rozstrzygnięciu dokonanym przez organ innego zainteresowanego państwa. Przepis obejmuje więc zarówno rozstrzygnięcie dokonane przez Ministra Finansów, jak i jednostronne rozstrzygnięcie pochodzące od organu innego państwa uczestniczącego w sprawie.

Na Ministrze Finansów spoczywa obowiązek niezwłocznego zawiadomienia wnioskodawcy oraz organów innych zainteresowanych państw o zakończeniu procedury. Zawiadomienie musi wskazywać także przyczyny zakończenia. Znaczenie praktyczne przepisu polega na jasnym określeniu przypadków, w których postępowanie zostaje zamknięte, oraz na zapewnieniu, że jego uczestnicy otrzymają informację zarówno o samym zakończeniu, jak i o jego podstawie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 2200.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.