Art. 3. Odpowiedzialność sprawcy za szkodę wyrządzoną naruszeniem

Sprawca naruszenia jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej komukolwiek przez naruszenie prawa konkurencji, chyba że nie ponosi winy.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa podstawową zasadę naprawienia szkody powstałej wskutek naruszenia prawa konkurencji. Obowiązek ten spoczywa na sprawcy naruszenia, a więc na podmiocie, któremu przypisano naruszenie prawa konkurencji. Zakres osób, które mogą doznać szkody, został ujęty szeroko, ponieważ przepis mówi o szkodzie wyrządzonej „komukolwiek”. Nie ogranicza więc tego kręgu do określonej kategorii osób.

Warunkiem powstania obowiązku jest wystąpienie szkody oraz jej wyrządzenie przez naruszenie prawa konkurencji. Przepis przewiduje jednak wyjątek: sprawca nie jest obowiązany do naprawienia szkody, jeżeli nie ponosi winy. Wina stanowi zatem okoliczność rozstrzygającą o tym, czy obowiązek naprawienia szkody znajduje zastosowanie. Sama szkoda i samo naruszenie prawa konkurencji nie wystarczają, jeżeli sprawcy nie można przypisać winy.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu trzech elementów: naruszenia prawa konkurencji, szkody oraz związku między tym naruszeniem a szkodą. Przepis wskazuje także podstawowy skutek stwierdzenia tych okoliczności, jest nim obowiązek naprawienia szkody przez sprawcę. Jednocześnie pozostawia ochronę przed tym obowiązkiem osobie, która nie ponosi winy. Regulacja wyznacza więc ogólną podstawę dochodzenia naprawienia szkody, ale nie określa sposobu jej naprawienia ani dalszych zasad postępowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1132.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konkurencja

Art. 2.Art. 4.