Art. 38. Prawo własności zwróconego dobra kultury

Prawo własności zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, zwróconego państwu Unii Europejskiej regulują przepisy tego państwa.

Komentarz do Art. 38.

Przepis określa, jakie prawo należy stosować do własności zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, jeżeli dobro to zostało zwrócone państwu Unii Europejskiej. W takim przypadku kwestie dotyczące prawa własności podlegają przepisom państwa, które dobro odzyskało.

Znaczenie regulacji polega na jednoznacznym wskazaniu porządku prawnego właściwego dla oceny własności po dokonaniu zwrotu. Nie ustanawia ona samodzielnie zasad przechodzenia własności, nie opisuje procedury zwrotu i nie określa, kto konkretnie staje się właścicielem dobra. Odsyła w tym zakresie do prawa państwa Unii Europejskiej, któremu dobro zostało zwrócone.

Przepis obejmuje wyłącznie dobra należące do kategorii wskazanej w art. 18 ust. 1 oraz przypadki, w których zwrot nastąpił na rzecz państwa Unii Europejskiej. Kluczowe są więc dwa elementy: charakter dobra jako „zagranicznego narodowego dobra kultury” oraz fakt jego zwrócenia państwu Unii Europejskiej. Dopiero przy takim połączeniu zastosowanie znajduje wskazana reguła.

W praktyce oznacza to, że ocena tytułu własności takiego dobra, po jego zwrocie, wymaga odwołania do przepisów państwa zwrotu. To prawo rozstrzyga o własności, a nie ogólna reguła wynikająca z samego przepisu. Regulacja porządkuje zatem właściwość prawa w odniesieniu do własności odzyskanego dobra, pozostawiając szczegółowe rozstrzygnięcia przepisom państwa Unii Europejskiej, któremu dobro zwrócono.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 37.Art. 39.