Art. 31. Nabycie praw do nieruchomości

Nabycie przez huty albo PHS S.A. na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990) prawa użytkowania wieczystego gruntów następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty, a nabycie własności budynków, budowli oraz innych urządzeń następuje nieodpłatnie.

Komentarz do Art. 31.

Przepis określa szczególne zasady nabywania nieruchomości przez huty albo PHS S.A., jeżeli nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów następuje na podstawie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Regulacja obejmuje dwa odrębne składniki takiego nabycia:

prawo użytkowania wieczystego gruntów,
własność budynków, budowli oraz innych urządzeń.

W przypadku użytkowania wieczystego przepis znosi obowiązek wniesienia pierwszej opłaty. Oznacza to, że przy nabyciu tego prawa podmioty wskazane w przepisie nie są zobowiązane do zapłaty opłaty określonej jako „pierwsza opłata”. Rozwiązanie dotyczy wyłącznie tego elementu związzanego z nabyciem prawa do gruntu.

Odrębnie uregulowano nabycie własności budynków, budowli oraz innych urządzeń. Następuje ono nieodpłatnie, a więc przepis nie przewiduje obowiązku zapłaty za przejęcie własności tych składników. Istotne jest przy tym rozróżnienie między gruntem a znajdującymi się na nim obiektami: grunt jest nabywany w użytkowanie wieczyste bez obowiązku pierwszej opłaty, natomiast własność budynków, budowli i innych urządzeń przechodzi bez wynagrodzenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na określeniu korzystnych, bezpłatnych zasad nabycia wskazanych praw i składników majątkowych przez huty albo PHS S.A. Warunkiem zastosowania tej regulacji jest nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów na podstawie art. 200 ustawy wskazanej w przepisie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 2216.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 30.Art. 32.