Art. 3. Wysokość i zasady ustalania rekompensaty
1. Rekompensata przysługuje w wysokości:
1) kwoty odpowiadającej iloczynowi niedopłaty wynoszącej 0,68 zł i liczby miesięcy, za które przysługiwało osobie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 2, za okres od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 28 lutego 2003 r.;
2) kwoty odpowiadającej iloczynowi niedopłaty wynoszącej 0,71 zł i liczby miesięcy, za które przysługiwało osobie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 2, za okres od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 29 lutego 2004 r.;
3) kwoty odpowiadającej iloczynowi niedopłaty wynoszącej 0,72 zł i liczby miesięcy, za które przysługiwało osobie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 2, za okres od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 31 maja 2005 r.
2. Ustalając wysokość rekompensaty, uwzględnia się:
1) proporcjonalne obniżenie jej wysokości w przypadku, gdy świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych lub w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, przysługuje uprawnionemu za okres krótszy niż 20 miesięcy;
2) odsetki ustawowe, określone przepisami prawa cywilnego, liczone dla każdej comiesięcznej lub cokwartalnej wypłaty świadczeń, o których mowa w art. 2, od dnia następującego po dniu, w którym dokonano wypłaty, do dnia 31 maja 2005 r.
Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 725.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.