Art. 20. Podstawa opodatkowania dostaw i nabyć wewnątrzwspólnotowych

Przy określaniu podstawy opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, do podstawy tej nie wlicza się kwot, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstał odpowiednio zgodnie z art. 20 ust. 3 lub 7 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa sposób ustalania podstawy opodatkowania przy dwóch rodzajach transakcji: wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów oraz wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów. Jego istotą jest wyłączenie z tej podstawy określonych kwot, jeżeli w odniesieniu do nich obowiązek podatkowy powstał na zasadach wskazanych w art. 20 ust. 3 lub 7 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym.

Regulacja działa zatem dwuetapowo. Najpierw ustalana jest podstawa opodatkowania dla konkretnej dostawy albo nabycia. Następnie należy pominąć w niej te kwoty, które spełniają przesłankę z przepisu, czyli są objęte obowiązkiem podatkowym powstałym odpowiednio zgodnie z jednym z wymienionych ustępów. Wyłączenie nie dotyczy wszystkich kwot związanych z transakcją, lecz tylko tych, wobec których wystąpiła wskazana podstawa powstania obowiązku podatkowego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozdzieleniu kwot uwzględnianych przy obliczaniu podstawy opodatkowania od kwot, które należy z niej wyłączyć. Dla zastosowania tej zasady kluczowe jest ustalenie rodzaju transakcji, sprawdzenie, czy dana kwota podlegała obowiązkowi podatkowemu, oraz odniesienie tego obowiązku do art. 20 ust. 3 lub 7 ustawy zmienianej w art. 11. Przepis odwołuje się przy tym do „brzmienia dotychczasowego”, co wskazuje, że ocena tych kwot ma być dokonana z uwzględnieniem treści tych regulacji w takim brzmieniu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2012 r. poz. 1342.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.