Art. 1. Zgoda na ratyfikację konwencji ekstradycyjnej

Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji odnoszącej się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzonej w Dublinie dnia 27 września 1996 r.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyraża zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji określonej konwencji. Chodzi o Konwencję odnoszącą się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzoną w Dublinie. Tym samym przedmiotem regulacji jest międzynarodowa umowa dotycząca ekstradycji, czyli wydawania osób w związku z postępowaniami prowadzonymi między państwami objętymi zakresem konwencji.

Znaczenie przepisu polega na formalnym umożliwieniu Prezydentowi dokonania ratyfikacji tej konwencji w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis nie określa przesłanek, trybu ani skutków samej ekstradycji, nie wskazuje też, w jakich sprawach lub wobec jakich osób mogłaby ona zostać zastosowana. Nie ustanawia również szczegółowych praw i obowiązków organów ani osób, których ekstradycja mogłaby dotyczyć.

Jest to regulacja o charakterze upoważniającym. Jej treść ogranicza się do wyrażenia zgody na ratyfikację wskazanego aktu międzynarodowego. W praktyce oznacza to stworzenie podstawy do związania Rzeczypospolitej Polskiej konwencją dotyczącą współpracy państw członkowskich w zakresie ekstradycji, bez wprowadzania w tym przepisie szczegółowych rozwiązań dotyczących wykonywania tej współpracy. Wszelkie bardziej szczegółowe zasady nie wynikają z samego art. 1.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 1923.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

ekstradycja

Art. 2.