Art. 9. u.r. Język i waluta ksiąg rachunkowych

Księgi rachunkowe prowadzi się w języku polskim i w walucie polskiej.

Komentarz do Art. 9. ur

Przepis określa dwa podstawowe wymogi dotyczące prowadzenia ksiąg rachunkowych: powinny one być prowadzone w języku polskim oraz w walucie polskiej. Oba warunki odnoszą się bezpośrednio do ksiąg rachunkowych i zostały ujęte łącznie, dlatego przepis wskazuje jeden sposób ich prowadzenia pod względem języka i waluty.

Wymóg językowy oznacza, że księgi rachunkowe mają być prowadzone po polsku. Wymóg walutowy przesądza natomiast, że zapisy w tych księgach mają być prowadzone w walucie polskiej. Przepis nie przewiduje w tym zakresie dodatkowych wariantów ani wyjątków, a jego treść nie uzależnia stosowania tych zasad od rodzaju zapisu lub innych okoliczności.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ujednoliceniu formy prowadzenia ksiąg rachunkowych. Dzięki temu język i waluta stosowane w księgach są z góry określone, co pozwala odczytywać ich treść według jednolitych zasad. Przepis wyznacza więc prosty standard formalny: księgi rachunkowe prowadzi się po polsku i w walucie polskiej. Dotyczy to obu elementów jednocześnie, ponieważ użycie języka polskiego bez waluty polskiej albo waluty polskiej bez języka polskiego nie odpowiada pełnej treści tego przepisu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 522.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8. ur Art. 10. ur