Art. 39. Umorzenie postępowania w przypadku nienałożenia kary

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku nienałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 43 lub art. 44.

Komentarz do Art. 39.

Art. 39 określa sposób zakończenia postępowania w sytuacji, w której nie zostaje nałożona kara pieniężna przewidziana w art. 43 lub art. 44. W takim przypadku Prezes Urzędu umarza postępowanie, a więc formalnie je kończy, wydając postanowienie. Przepis wskazuje zatem zarówno organ właściwy do podjęcia czynności, jak i wymaganą formę rozstrzygnięcia.

Kluczową przesłanką zastosowania tego przepisu jest nienałożenie kary pieniężnej, o której mowa w jednym z dwóch wskazanych przepisów. Art. 39 nie uzależnia umorzenia od innych, dodatkowych warunków, nie określa też przyczyn, dla których kara nie została nałożona. Nie przesądza również o tym, jakie rozstrzygnięcie powinno zapaść w przypadkach, gdy kara pieniężna zostaje nałożona.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na powiązaniu braku kary pieniężnej z obowiązkiem umorzenia postępowania. Jeżeli więc w danej sprawie nie dochodzi do nałożenia kary określonej w art. 43 lub art. 44, postępowanie nie pozostaje bez formalnego zakończenia. Prezes Urzędu powinien wydać postanowienie o jego umorzeniu. Przepis nie przewiduje w tym zakresie innej formy działania, takiej jak decyzja, ani nie wskazuje dodatkowych elementów, które postanowienie powinno zawierać.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 2262.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38.Art. 40.