Art. 58. Kara pieniężna za żeglugę z naruszeniem obowiązku armatora

Kto, będąc armatorem uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w art. 47 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł.

Komentarz do Art. 58.

Przepis określa sankcję za prowadzenie żeglugi przez armatora z naruszeniem obowiązku wskazanego w art. 47 ust. 1. Odpowiedzialność powstaje więc wtedy, gdy łącznie występują dwa elementy: dana osoba jest armatorem oraz uprawia żeglugę, naruszając obowiązek, do którego odsyła ten przepis. Art. 58 nie powtarza treści tego obowiązku, dlatego jego ustalenie wymaga sięgnięcia do art. 47 ust. 1.

Sankcją jest kara pieniężna. Jej wysokość została określona w ustawowych granicach, od 5000 zł do 10 000 zł. Oznacza to, że przepis wyznacza zarówno minimalny, jak i maksymalny poziom kary, a konkretna kwota powinna mieścić się w tym przedziale. Art. 58 nie przewiduje innego rodzaju kary ani nie wskazuje dodatkowych przesłanek wpływających na jej wysokość.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu obowiązku dotyczącego żeglugi z wyraźną sankcją finansową. Sam fakt prowadzenia żeglugi nie wystarcza do zastosowania tego przepisu, konieczne jest również stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 47 ust. 1, oraz ustalenie, że naruszenia dopuścił się armator. Przepis wskazuje zatem podmiot objęty odpowiedzialnością, zachowanie podlegające sankcji i zakres kary pieniężnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 2197.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 57.Art. 59.