Art. 41. Ubezpieczenie odpowiedzialności armatora w zagranicznym porcie

W przypadku zawinięcia do zagranicznego portu armator jest obowiązany posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności w zakresie, o którym mowa w art. 40.

Komentarz do Art. 41.

Przepis określa obowiązek armatora związany z zawinięciem statku do zagranicznego portu. W takiej sytuacji armator musi posiadać zabezpieczenie odpowiedzialności finansowej w zakresie wskazanym w art. 40. Zabezpieczenie to może przybrać jedną z dwóch form:

ubezpieczenia,
innego zabezpieczenia finansowego.

Użycie spójnika „lub” oznacza, że przepis przewiduje alternatywę, a więc obowiązek może zostać spełniony przez posiadanie ubezpieczenia albo innego zabezpieczenia finansowego. Przepis nie wskazuje w tym miejscu dodatkowych rodzajów zabezpieczeń ani szczegółowych warunków ich ustanowienia. Odsyła natomiast do art. 40, który określa zakres odpowiedzialności objętej wymaganym zabezpieczeniem.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na powiązaniu obowiązku zabezpieczenia z konkretną sytuacją, czyli zawinięciem do zagranicznego portu. Armator powinien wówczas dysponować rozwiązaniem zapewniającym zabezpieczenie odpowiedzialności finansowej w zakresie przewidzianym w art. 40. Sam przepis nie nakłada obowiązku jednoczesnego posiadania ubezpieczenia i innego zabezpieczenia finansowego, lecz wskazuje je jako równorzędne możliwości realizacji obowiązku. Nie reguluje też wprost sposobu potwierdzania posiadania takiego zabezpieczenia ani skutków jego braku. Wymóg jest skierowany do armatora i dotyczy odpowiedzialności finansowej określonej przez odesłanie do art. 40.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 2197.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 40.Art. 42.