Art. 66. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze

Brzmienie obowiązuje od 10 września 2026 r. Zmieniono: ust. 1, ust. 3. Podstawa: Ustawa z dnia 17 lipca 2026 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wsparcia przedsiębiorstw żeglugowych oraz stworzenia warunków ich funkcjonowania pod polską banderą – Dz.U. 2026 poz. 1079.

1. Armator jest obowiązany dostarczyć członkowi załogi statku nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze w odpowiednim rozmiarze, zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy na morzu oraz poinformować go o sposobach posługiwania się tymi środkami.

2. Środki ochrony indywidualnej muszą spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących oceny zgodności.

3. Armator, w porozumieniu z kapitanem statku, ustala rodzaje i rozmiary środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie jest niezbędne na określonych stanowiskach pracy na statku.

4. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, o których mowa w ust. 1, stanowią własność armatora.

Komentarz do Art. 66.

Przepis określa obowiązki armatora związane z ochroną członków załogi przed niebezpiecznymi i szkodliwymi dla zdrowia czynnikami występującymi w środowisku pracy na morzu. Armator ma zapewnić im nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej, a także odzież i obuwie robocze odpowiednie do zagrożeń związanych z wykonywaną pracą. Obowiązek ten obejmuje również poinformowanie członków załogi o sposobach posługiwania się przekazanymi środkami.

Środki ochrony indywidualnej muszą spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących oceny zgodności. Oznacza to, że nie wystarczy samo przekazanie wyposażenia, powinno ono odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla takich środków.

Rodzaje wyposażenia potrzebnego na poszczególnych stanowiskach pracy ustala armator w porozumieniu z kapitanem statku. Zakres tego wyposażenia może więc zależeć od rodzaju stanowiska i występujących na nim czynników niebezpiecznych lub szkodliwych. Przepis nie pozostawia tej kwestii wyłącznie decyzji armatora, ponieważ wymaga uzgodnienia z kapitanem.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym rozdzieleniu obowiązków i własności. Armator finansuje przekazanie środków, odzieży i obuwia, zapewnia ich dobór oraz przekazuje informacje o ich używaniu. Jednocześnie całe wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, pozostaje jego własnością, a nie własnością członków załogi.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1569.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 65.Art. 67.