Art. 57. Nabycie prawa do bezpłatnej repatriacji

1. Marynarz nabywa prawo do bezpłatnej repatriacji po upływie okresu pracy na statku, określonego w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania, a u armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – marynarskiej umowie o pracę.

2. Okres pracy na statku, po upływie którego marynarz nabywa prawo do repatriacji, nie może być dłuższy niż 8 miesięcy.

Komentarz do Art. 57.

Przepis określa moment, w którym marynarz nabywa prawo do bezpłatnej repatriacji, czyli powrotu po zakończeniu ustalonego okresu pracy na statku. Decydujące znaczenie ma długość tego okresu, wskazana w odpowiednim akcie regulującym warunki zatrudnienia.

W pierwszej kolejności okres pracy określa układ zbiorowy pracy albo regulamin wynagradzania. Jeżeli armator nie jest objęty takim układem lub regulaminem, okres ten powinien wynikać z marynarskiej umowy o pracę. Przepis wiąże więc nabycie prawa do repatriacji z upływem okresu ustalonego w jednym z tych źródeł, zależnie od sytuacji dotyczącej armatora.

Ustawa wprowadza jednocześnie maksymalny limit. Okres pracy na statku, po którego upływie marynarz uzyskuje prawo do repatriacji, nie może być dłuższy niż 8 miesięcy. Oznacza to, że postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub marynarskiej umowy o pracę nie mogą skutecznie przewidywać okresu przekraczającego tę granicę.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu dwóch zasad: prawo do bezpłatnej repatriacji powstaje po upływie wcześniej określonego okresu pracy, ale okres ten jest ograniczony ustawowo. Przepis wskazuje źródło, z którego należy ustalić długość okresu, oraz zabezpiecza marynarza przed ustaleniem go na czas dłuższy niż 8 miesięcy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1569.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 56.Art. 58.