Art. 110a. Kary pieniężne za naruszenia obowiązków armatora

Kto, będąc armatorem:

1) uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w art. 62b ust. 4, art. 76a ust. 3, art. 76b ust. 4, art. 92 ust. 1 lub 6,

2) nie poddał statku inspekcji warunków pracy i życia marynarzy, o której mowa w art. 93a ust. 1

podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł.

Komentarz do Art. 110a.

Przepis określa odpowiedzialność armatora za dwa rodzaje naruszeń związanych z prowadzeniem żeglugi oraz kontrolą warunków pracy i życia marynarzy. Odpowiedzialność powstaje, gdy armator, po pierwsze, uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku wskazanego w co najmniej jednym z wymienionych przepisów: art. 62b ust. 4, art. 76a ust. 3, art. 76b ust. 4, art. 92 ust. 1 lub art. 92 ust. 6. Przepis nie opisuje treści tych obowiązków, lecz odsyła do nich, wskazując, że ich naruszenie podczas uprawiania żeglugi jest podstawą nałożenia kary.

Drugą przesłanką jest niepoddanie statku „inspekcji warunków pracy i życia marynarzy”, o której mowa w art. 93a ust. 1. Chodzi więc o zaniechanie przeprowadzenia wskazanej inspekcji, niezależnie od naruszeń obowiązków wymienionych w punkcie 1.

Za każde zachowanie objęte tym przepisem przewidziano karę pieniężną w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł. Przepis wskazuje zatem zarówno podmiot, którego może dotyczyć sankcja, czyli armatora, jak i zamknięty katalog dwóch podstaw odpowiedzialności. Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że samo stwierdzenie jednego z opisanych naruszeń wiąże się z ryzykiem wymierzenia kary w określonych ustawowo granicach. Ostateczna wysokość kary może mieścić się między dolną a górną granicą wskazanego przedziału.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1569.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 110.Art. 111.