Art. 29. Wpłaty do PPK i przedawnienie roszczeń

1. Do wpłat dokonywanych do PPK w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

2. Roszczenia z tytułu wpłat ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym wpłaty stały się wymagalne.

Komentarz do Art. 29.

Przepis określa zasady stosowania prawa cywilnego oraz termin dochodzenia roszczeń związanych z wpłatami do pracowniczych planów kapitałowych. Jego znaczenie polega na uzupełnieniu regulacji ustawy w sprawach, których sama ustawa nie rozstrzyga, a także na wskazaniu granicy czasowej dla roszczeń dotyczących wpłat.

Zgodnie z ust. 1, do wpłat dokonywanych do PPK, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Odesłanie ma charakter uzupełniający, dlatego przepisy cywilne znajdują zastosowanie tylko w tych obszarach, których nie obejmują regulacje ustawy o PPK. Dotyczy to wpłat, a więc świadczeń przekazywanych do PPK, niezależnie od tego, że szczegółowe zasady ich dokonywania mogą wynikać z innych przepisów ustawy.

Ust. 2 ustanawia pięcioletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu wpłat. Termin ten liczy się od dnia, w którym wpłaty stały się wymagalne, czyli od momentu, gdy można żądać ich spełnienia. Po upływie tego okresu roszczenie nie znika, lecz jego dochodzenie podlega skutkom przedawnienia.

W praktyce przepis pełni więc dwie funkcje: wskazuje przepisy pomocnicze dla nieuregulowanych kwestii dotyczących wpłat oraz porządkuje w czasie możliwość dochodzenia roszczeń z ich tytułu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 2215.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 28a.Art. 30.