Art. 111. Orzekanie w sprawach o czyny zabronione

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 106–108 i art. 110, następuje na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2025 r. poz. 860, 1178, 1661, 1814, 1818 i 1872).

Komentarz do Art. 111.

Przepis określa, w jaki sposób ma przebiegać orzekanie w sprawach dotyczących czynów wskazanych w art. 106-108 i art. 110. Nie opisuje tych czynów ani nie ustanawia odrębnych zasad prowadzenia takich spraw. Jego treść ogranicza się do wskazania, że rozstrzyganie następuje na zasadach i w trybie określonych w ustawie „Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia”.

Znaczenie tego przepisu polega na odesłaniu do zewnętrznego zbioru regulacji procesowych. Obejmuje ono zarówno zasady, czyli ogólne reguły postępowania, jak i tryb, a więc sposób prowadzenia sprawy i wydawania rozstrzygnięcia. Art. 111 nie tworzy zatem osobnej procedury na potrzeby czynów wymienionych w art. 106-108 i art. 110, lecz wskazuje ustawę, według której należy orzekać w tych sprawach.

W praktyce przepis pełni funkcję porządkującą. Łączy regulacje dotyczące określonych czynów z zasadami postępowania przewidzianymi w ustawie wskazanej w jego treści. Zakres odesłania jest wyraźnie ograniczony do orzekania w sprawach czynów wymienionych w konkretnie wskazanych artykułach. Artykuł 111 nie odnosi tego rozwiązania do innych czynów ani nie reguluje kwestii wykraczających poza zasady i tryb orzekania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 2215.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 110.Art. 133.