Art. 1. Państwowe prawo emisji i definicja pożyczek premiowych

1. Prawo wypuszczania obligacyj pożyczek premiowych służy wyłącznie Państwu.

2. Pożyczkami premiowymi w rozumieniu ustawy niniejszej są takie pożyczki, które posiadaczom obligacyj tych pożyczek, oprócz odsetek lub zamiast nich, daja mozność wygrania oznaczonych premij pieniężnych w drodze losowań.

3. Na równi z obligacjami pożyczek premiowych traktuje się odłączone od obligacyj tak zwane „kupony premiowe”, „ceduły losowe” itp., dokumenty, uprawniające posiadacza do udziału w losowaniu wygranych.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa, czym są pożyczki premiowe oraz komu przysługuje prawo wypuszczania obligacji takich pożyczek. Prawo wypuszczania obligacji pożyczek premiowych służy wyłącznie Państwu, co oznacza, że przepis wiąże tę formę pożyczek wyłącznie z działalnością Państwa.

Zgodnie z ust. 2, pożyczka premiowa to pożyczka, której obligacje dają ich posiadaczom możliwość wygrania określonych premii pieniężnych w drodze losowania. Premie mogą być przyznawane oprócz odsetek albo zamiast odsetek. O zakwalifikowaniu pożyczki jako premiowej decyduje więc nie tylko istnienie obligacji, lecz także związana z nimi możliwość udziału w losowaniu wygranych o oznaczonej wartości pieniężnej.

Ust. 3 rozszerza zakres dokumentów traktowanych na równi z obligacjami pożyczek premiowych. Są nimi dokumenty odłączone od obligacji, określone w przepisie jako „kupony premiowe”, „ceduły losowe” i inne dokumenty tego rodzaju. Ich cechą jest to, że uprawniają posiadacza do udziału w losowaniu wygranych. W praktyce przepis obejmuje zatem nie tylko samą obligację, ale również wyodrębnione z niej dokumenty, jeżeli potwierdzają uprawnienie do udziału w losowaniu. Art. 1 wyznacza tym samym podstawowe ramy pojęciowe pożyczek premiowych i wskazuje, jakie dokumenty są z nimi zrównane.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1939 r. poz. 210.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.